KRÓLOWA
ŚNIEGU

Spektakl to propozycja nowego gatunku dramatycznego – parabaśń, będącą trawestacją paradokumentu i bajki dla dorosłych. W tej próbie renegocjacji gatunku wybrzmiewają nowe elementy. Z jednej strony wspólnota badaczy: zbudowane w aktorskich improwizacjach postaci polarników zamieszkujących stację na Antarktydzie – postaci o rysie paradokumentalnym. Z drugiej strony Kaj i Gerda: już nie dzieci, ale dorośli ludzie poza ową wspólnotą. I jeszcze tajemnica, tajemnica wspólnoty przynależnej do konkretnego miejsca. Akcja dzieje się na dwóch planach: realnym – na stacji badawczej na Antarktydzie – i nierzeczywistym – w skutej lodem krainie Królowej Śniegu. Scenografię do spektaklu stanowi stara ujeżdżalnia koni w zamku w Książu.

„Królowa Śniegu” powstała w 1844 roku i na tle innych utworów Hansa Christiana Andersena jest baśnią szczególną – nie jest inspirowana folklorem. Jednym z tropów, które wyznaczają jej interpretację są słowa samego Andersena, który w swojej autobiografii mówił, że każda napisana przez niego postać miała odpowiednik w realnym świecie. Zderzenie baśni z konkretnością przestrzeni, postaci i sytuacji scenicznej sprawia, że „Królowa Śniegu” przestaje być tylko opowieścią/baśnią o dojrzewaniu Kaja i Gerdy.